Thursday, August 5, 2010
"Climbing Days"
စာမဖတ္ၿဖစ္တဲ့ ရက္စဲြေတြဟာ..စိတ္ေတြအေညာင္းမိတဲ့ေန႕ေတြပါပဲ။
“သရ” တစ္ေယာက္ေတာ့..ခုတေလာ..စာမဖတ္ပါဘူး။
အဂၤလိပ္စာေလ့က်င့္ခန္းေတြ...တရုတ္စာေလ့က်င့္ခန္းေတြ...
အားလံုးနဲ႕ ကင္းကင္းရွင္းရွင္းေနေနလိုက္ေတာ့..စိတ္လက္ေပါ့ပါးေနလား..
ဆိုေတာ့လဲ..ကိုယ္ေမးတဲ့ေမးခြန္း ကိုယ္မေၿဖနိုင္တဲ့လူလိုပါပဲ။
ဘာေတြလုပ္ေနလဲေမးရင္...ဘ၀အေၾကာင္းေတြးေနတယ္...ဆိုေတာ့..
အေၿဖက..ၿပက္လံုးဆန္ေနၿပန္ပါတယ္။
ဘယ္စိတ္အေၿခအေနမွာမဆို...ဘုရားရွိခိုးတာနဲ႕သီခ်င္းနားေထာင္တာကိုေတာ့
မပ်က္မကြက္လုပ္ၿဖစ္ပါတယ္။ဒီေန႕ေတာ့...မႏွစ္က..ရန္ကုန္မွာ...
ဖုန္း ring tone ထည့္ခ်င္လို႕...စိတ္ရွည္လက္ရွည္ေဒါင္း ခဲ့ရတဲ့
Miley Cyrus ရဲ႕...သီခ်င္းေလးၿပန္နားေထာင္ၿဖစ္ပါတယ္။
သူ႕အသံၾသရွရွေလးက...ဘာမွအေၿပာင္းအလဲမရွိ။
နားေထာင္တဲ့ က်ေနာ့္စိတ္နားအစံုကေတာ့..မႏွစ္ကနဲ႕..ဒီႏွစ္...
အမ်ားၾကီးကိုကြာဟ..သြားပါတယ္...။မႏွစ္က က်ေနာ္ဟာ...ခက္ခဲတဲ့ေတာင္ေတြ
ကို..ခဲရာခဲဆစ္တက္လွမ္းေနခဲ့ေပမဲ့..ဘ၀ကို..ဒီႏွစ္ထက္..ပိုေက်နပ္ေနနိုင္ခဲ့တယ္
လို႕..ဒီႏွစ္ဒီခ်ိန္က်ေတာ့..ဒီလို..ခံစားမိလာတယ္။
ဘယ္ႏွစ္ၾကိမ္မွန္းမသိတဲ့သက္ၿပင္းေမာေတြကို...
မီေလး...အသံၾသရွရွေတြနဲ႕အတူ..မႈတ္ထုတ္လိုက္မိၿပန္ပါတယ္။
ခုတေလာ ေရပန္းစားေနတဲ့ က်ေနာ့္ ဗန္းစကားအတိုင္းပါပဲ။
ဘ၀ဆိုတာ...“ဒီလိုပါပဲ”။ မရမက ကုပ္ကတ္တြယ္တက္လိုက္တယ္။
ေတာင္ေပၚေရာက္ေတာ့လဲ..ဘ၀ဆိုတာ..ဒီလိုပါပဲ။ေတာင္ေအာက္ၿပန္ဆင္းမလား။
ေနာက္ေတာင္တစ္လံုးထပ္တက္မလား...ဒီေရာက္ေနတဲ့ေနရာမွာ..ခဏ
ရပ္နားမလား..။ဒီတိုင္း..အားမပါဘဲ..ေပေပေတေတဆက္သြားမလား။
အားၿဖည့္ပီး..ေရွ႕ခရီးေတြဆက္ၾကမလား။ ဘ၀ဆိုတာ..ဒီလိုပါပဲ..ဆိုတဲ့
ဘာမွန္းမေရရာတဲ့ အေၿဖမ်ိဳးနဲ႕ကေတာ့..အင္း..ေရွ႕က..ေတာင္ေတြ..
ဘယ္လိုဆက္တက္ၾကမလဲ...။
ဒီလိုက်ေနာ့္ climbing days ေတြအေၾကာင္း..
ဒီလိုပ်င္းေနတဲ့ညေနမွာ...သီခ်င္းတစ္ပုဒ္နဲ႕ေမွ်ာလြင့္မိသေလာက္ပါ။
May all be happy and serene.
with Metta,
vowel
(2010Aug4)
"The Climb"
I can almost see it
That dream I am dreaming
But there's a voice inside my head saying
(ငါ မက္ေနတဲ့ အိပ္မက္ကို
ငါ ျမင္ရလုနီးနီးပဲ
ဒါေပမယ့္ ငါ့ေခါင္းထဲမွာ အသံတစ္ခု
"အဲ့ဒီကို မင္းေရာက္ႏိုင္မွာ မဟုတ္ဘူး"တဲ့။)
Every step I'm taking
Every move I make feels
Lost with no direction
My faith is shaking
(ငါ လွမ္းလိုက္တဲ့ ေျခလွမ္းတိုင္းမွာ
ငါ ခံစားလိုက္တဲ့ အေရြ႕တိုင္းမွာ
ဦးတည္ရာမဲ့ ေပ်ာက္ဆံုးလို႔
ငါ့ယံုၾကည္ခ်က္ တုန္ရီလို႔။)
But I gotta keep trying
Gotta keep my head held high
(ဒါေပမယ့္ ငါ ႀကိဳးစားရမယ္
ငါ့ေခါင္းကို မတ္မတ္ ေမာ့ထားရမယ္။)
There's always gonna be another mountain
I'm always gonna wanna made it move
Always gonna be a uphill battle
Sometimes I'm gonna have to lose
(တစ္ျခားေတာင္တစ္လံုး အျမဲရွိေနမယ္
အဲ့ဒီေတာင္ကို ငါ အျမဲ တြန္းေရႊ႕ေနမယ္
ရင္ဆိုင္တိုက္ပြဲ အျမဲ ရွိေနမယ္
တစ္ခါတစ္ခါ ငါ ရႈံးရအံုးမယ္။)
Ain't about how fast I get there
Ain't about what's waiting on the other side
It's the climb
(အဲ့ဒီကို ဘယ္ေလာက္ျမန္ျမန္ ေရာက္ဖို႔ အေရးမဟုတ္
ဟိုတစ္ဘက္မွာ ဘာဆက္ရွိေနေသးတယ္ဆိုတာ အေရးမဟုတ္
ဒါဟာ တြယ္တက္ျခင္းပါပဲ။)
The struggles I'm facing
The chances I'm taking
Sometimes might knock me down
But no, I'm not breaking
(ငါ ရင္ဆိုင္ရတဲ့ ရုန္းကန္ျခင္းေတြ
ငါ ရလိုက္တဲ့ အခြင့္အလမ္းေတြ
တစ္ခါတစ္ခါ ငါ့ကို ထိုးခြဲလိုက္ႏိုင္တယ္
ဒါေပမယ့္ ငါ မြမြေၾကမသြားဘူး။)
I may not know it
But these are the moments that
I'm gonna remember most, yeah
Just gotta keep going
(အဲ့ဒီအေၾကာင္း ငါ သိခ်င္မွသိမယ္
ဒါေတြဟာ ငါအမ်ားဆံုး သတိရေနမယ့္
အခိုက္အတန္႔ေတြေပါ့ အာ့ဟား
ဆက္သာ သြားေနမယ္။)
And I, I got to be strong
Just keep pushing on
(ေနာက္ၿပီး ငါ၊ ငါ မာဖို႔လိုတယ္
တြန္းတြန္းတိုက္တိုက္ ရွိေနရံုပဲ။)
'Cause there's always gonna be another mountain
I'm always gonna wanna make it move
Always gonna be a uphill battle
Sometimes I'm gonna have to lose
(တစ္ျခားေတာင္တစ္လံုး အျမဲရွိေနမွာမို႔ေပါ့
အဲ့ဒီေတာင္ကို ငါ အျမဲ တြန္းေရႊ႕ေနမယ္
ရင္ဆိုင္တိုက္ပြဲ အျမဲ ရွိေနမယ္
တစ္ခါတစ္ခါ ငါ ရႈံးရအံုးမယ္။)
Ain't about how fast I get there
Ain't about what's waiting on the other side
It's the climb, yeah!
(အဲ့ဒီကို ဘယ္ေလာက္ျမန္ျမန္ ေရာက္ဖို႔ အေရးမဟုတ္
ဟိုတစ္ဘက္မွာ ဘာဆက္ရွိေနေသးတယ္ဆိုတာ အေရးမဟုတ္
ဒါဟာ တြယ္တက္ျခင္းပါပဲ ....ရား။)
There's always gonna be another mountain
I'm always gonna wanna make it move
Always gonna be an uphill battle
Somebody's gonna have to lose
(တစ္ျခားေတာင္တစ္လံုး အျမဲရွိေနမယ္
အဲ့ဒီေတာင္ကို ငါ အျမဲ တြန္းေရႊ႕ေနမယ္
ရင္ဆိုင္တိုက္ပြဲ အျမဲ ရွိေနမယ္
တစ္ခါတစ္ခါ ငါ ရႈံးရအံုးမယ္။)
Ain't about how fast I get there
Ain't about what's waiting on the other side
It's the climb, yeah!
(အဲ့ဒီကို ဘယ္ေလာက္ျမန္ျမန္ ေရာက္ဖို႔ အေရးမဟုတ္
ဟိုတစ္ဘက္မွာ ဘာဆက္ရွိေနေသးတယ္ဆိုတာ အေရးမဟုတ္
ဒါဟာ တြယ္တက္ျခင္းပါပဲ ...ရား။)
Keep on moving, keep climbing
Keep the faith, baby
It's all about, it's all about the climb
Keep the faith, keep your faith, whoa
(ဆက္ေရြ ႔ ဆက္တက္
ခေလးေရ ယံုၾကည္ထား
ဒါပါပဲ တြယ္တက္ျခင္းအေၾကာင္း ဒါ အကုန္ပါပဲ
ယံုၾကည္ထား မင္းေလး ယံုၾကည္ထား ...၀ိုး။)
Saturday, July 31, 2010
Thirtieth Presents
လူဆိုတာ..ေသတစ္ေန႕ေမြးတစ္ေန႕...တဲ့။
က်ေနာ္ ေန႕တစ္ေန႕မွာ..ေမြးဖြားခဲ့ပါတယ္။
က်ေနာ္ ေန႕တစ္ေန႕မွာ..ေသဆံုးပါလိမ့္မယ္။
က်ေနာ္ ေန႕တစ္ေန႕မွာ..ရွင္သန္ၿဖစ္ထြန္းခဲ့ပါတယ္။
က်ေနာ္ ေန႕တစ္ေန႕မွာ..ေပ်ာက္ဆံုးလြင့္ပ်ယ္ရပါမယ္။
ဒီလိုပဲ...ၿဖတ္သြားၿဖတ္လာ လုပ္ရင္း..လမ္းတစ္ေလွ်ာက္က မွတ္တိုင္ေတြကို
မွတ္မွတ္ထင္ထင္မထားၿဖစ္ခဲ့တာမ်ားပါတယ္။
လူတစ္ေယာက္အေနနဲ႕ေတာ္ေတာ္ေလးေပါက္ေၿမာက္ရွင္သန္ေနထိုင္
္ခဲ့ပီးေၾကာင္းသက္ေသအေနနဲ႕...“မွတ္တိုင္သံုးဆယ္” က..သိပ္ထင္ရွားလြန္းလွပါတယ္။
“သံုးဆယ္” ဆိုတာ...လူတစ္ေယာက္အတြက္..လူ႕ဘ၀မွာ..အရာရာအတြက္..
ရွင္သန္ေနထိုင္ဖို႕ေတာ္ေတာ္ေကာင္းတဲ့ “အရြယ္” လို႕..တစ္ခ်ိဳ႕ကေၿပာၾကပါတယ္။
က်ေနာ့္အေနနဲ႕..ၿငင္းရခက္ မၿငင္းရခက္ပါပဲ။
သံုးဆယ္မွာ..လူတစ္ေယာက္အေနနဲ႕...အလွပအတင့္တယ္ဆံုး..
က်န္းမာဖံြ႕ၿဖိဳးေနတဲ့...အသက္အရြယ္တစ္ခု
ၿပီးၿပည့္စံုေနတဲ့ ပညာအရည္အခ်င္း...အလုပ္အကိုင္ ရာထူးဌာနတခု..
ဒါမွမဟုတ္ ကိုယ္ပိုင္စီးပြားေရးတစ္ခု...ကိုယ္ပိုင္မိသားစုဘ၀တစ္ခု...
ကိုယ္ပိုင္ ဘ၀ဒႆန တစ္ခု...ကိုယ္ပိုင္ ဘ၀ေနထိုင္မႈပံုစံတစ္ခု...
ရွိေနသင့္ၿပီ...ဘာညာ...လို႕လဲေၿပာၾကပါေသးတယ္....။
မွန္သင့္သေလာက္ေတာ့ မွန္မယ္ထင္ပါတယ္။ က်ေနာ့္အေနနဲ႕ကေတာ့...
ဘာရွိရွိမရွိရွိၿဖစ္တယ္...ဆိုတဲ့ဘ၀မ်ိဳးနဲ႕...ဘ၀ကို..ေတာ္ေတာ္
ၿဖစ္သလိုပဲေနခဲ့တာမ်ားေတာ့...“သံုးဆယ္ မွာ ငါဘာၿဖစ္ရမယ္” လို႕
ဘယ္တုန္းကမွ..ဘယ္လိုမွ..မမွန္းဆမေမွ်ာ္လင့္..အားမထုတ္ မၾကိဳပမ္းခဲ့ဖူးေတာ့
“သံုးဆယ္” မွာ..က်ေနာ္..ဘာမွလဲ ၿဖစ္မလာေသးပါဘူး။
ဒီလိုပဲ...ေရလိုက္ငါးလိုက္...ဘ၀ကိုေနေပ်ာ္ေအာင္ေနေနလိုက္တာ...
နွစ္သံုးဆယ္ပါ။ ဘာမွၿဖစ္မလာေသးတာေတြအတြက္...
ဘယ္ေနရာမွာမွ..ရြြြံရြံခ်ြံခ်ြံမၿဖစ္ခဲ့တာေတြ.အတြက္...
ဘယ္လိုမွ.. စိတ္မေကာင္းလဲမၿဖစ္မိတာေတာ့...က်ေနာ့္ ႏုံခ်ာညံ့ဖ်င္းမႈ
လို႕...ဆိုခ်င္..ဆိုနိုင္ပါတယ္။
လက္ေဆာင္ရတဲ့ ကဗ်ာေလးတစ္ပုဒ္နဲ႕ ေမြးေန႕ဆုေတာင္းစာရွစ္ေၾကာင္း
အမွတ္တရ တင္လိုက္ပါတယ္။
အားလံုးၿငိမ္းေအးသာယာနိုင္ၾကပါေစ။
ဆည္းဆာက်ဴးရင့္သံ
ျဖစ္ပံုမ်ားရတဲ့ ဘ၀ထဲ
ျဖစ္ရပံုမ်ား
ျဖစ္ေနလိုက္ၾကရပံုမ်ား။
ငါ့ကို သိပ္ခ်စ္သတဲ့
ငါ့အေပၚ တိမ္းညြတ္ယစ္မူး
ငါနဲ႔ ၾကည္ႏူးသတဲ့
ငါ ငုတ္တုတ္ႀကီး ရွိေနပါရက္နဲ႔
ငါ့ကို လြမ္းရျပန္ေသးသတဲ့
သူ႔ အလြမ္းမီးေတြကို
ငါကပဲ ေလပင့္ေပးေနသလိုလို
ငါ့ပခံုးကို ကႏြဲ႔ကလ်မွီ
သီေတာ့မလိုလို ဆိုေတာ့မလိုလို
ရယ္ေတာ့မလိုလို ငိုေတာ့မလိုလို
ညိဳတိုတို္ မ်က္ႏွာထား
ေယာင္ခ်ာခ်ာ ႏွလံုးသားနဲ႔
ေပတိုးတိုး ေကာင္မေလး။
ငါ မေခၚဘဲ ငါ့ဆီ ေရာက္ေရာက္လာၿပီး
ငါ မႏွင္ဘဲ ငါ့ဆီကေန ထြက္ထြက္သြားတတ္တဲ့
သမၻာရွင္ ေနမင္းႀကီး။
တစ္ေနကုန္အေလလိုက္
ေမာဟိုက္ႏြမ္းလ်
ေခါင္းငိုက္စိုက္ခ်
အိမ္ျပန္ေနၾကတဲ့
အေပအေပြ တိမ္တစ္သိုက္။
တစ္ေနကုန္ တစ္ေနခမ္း မေမာမပန္း
ေလာကအတြက္ ေတးေတြဆို
မနဲ႔ဖို သံခ်ိဳေႏွာ
ေမာလို႔အိပ္ေတာ့မယ့္
သာရကာ ငွက္တစ္အုပ္။
အေငြ႔ပ်ံ ကြက္လပ္ရွိရာဆီ
ေနရာလုဖို႔ ငမ္းငမ္းတက္ အေသာ့ႏွင္ရင္း
နာမည္လွလွ ရသြားၾကတဲ့
ဖ်ာခင္းတတ္သူ ေလေျပညႇင္းမ်ား။
ငါ့ကိုမွအားမနာ
ငါေၾကြရာ ေပ်ာ္ပြဲဆင္ၾကေတာ့မယ့္
သေကာင့္သား ၾကယ္တာရာေတြ။
အဲ့ဒါေတြကို
ဒါေတြကို
ငါဘယ္လိုမ်ား
ၿမိန္ၿမိန္ႀကီး စားသံုးႏိုင္မွာတဲ့လဲ။
ငါက
ဆည္းဆာဆိုတဲ့ ဒီေကာင္က
ေကာင္းကင္ႀကီးလို ေျပာေျပာက်ယ္က်ယ္
ပင္လယ္ႀကီးလို နက္နက္႐ိႈင္း႐ိႈင္း
ဒီလႈိင္းေတြလို တိတိက်က်
လျပည့္၀န္းလို ရႊန္းရႊန္းပပ
ခမ္းနားလွတဲ့ေကာင္မွ မဟုတ္တာ
သာမန္ ဆည္းဆာေလ။
ေမြးေန႔လက္ေဆာင္
မေန႔က ၾကားလိုက္ရတဲ့ ဆည္းဆာရဲ့ က်ဴးရင့္သံပါ။
မနက္ဖန္ က်ေရာက္မယ့္ ရွင္သရရဲ့ ေမြးေန႔႔အတြက္
ဒီေန႔ ရွိတာေလးကိုပဲ ေမြးေန႔လက္ေဆာင္ လုပ္ေပးလိုက္တာပါ။
(စရ)
--------------------------------------------------------------------------
9,2,17,17,26 3,10,19,21,9,5,2,26
お誕生日おめでとうございます
عيد ميلاد سعيد
जन्मदिन मुबारक
Շնորհավոր Ծննդյան օրը
생일 축하
May All Beings be happy and serene.
with Metta,
vowel
(31Jul2010)
Friday, July 30, 2010
Thirtieth Dream
2010July31
It would be just an ordinarily beautiful Saturday with the rain showering.I would go to the airport, controlling myself shaking with Euphoria, with just a light handbag carrying food, some presents for my mother and a pair of my suits.Through the grandeur Changi Airport, I would be taken home by Silk Air, quietly, and reading a newspaper.
Mangaladon evening would be welcoming back me with a fresh and youthful embrace.I would run into a slightly chubby lady shouting: "Here is Mum," and I would huge her and kiss her plump cheeks.
The old lady would say: "Let's have a look. You've put on weight though you said you're unhappy over there."
Although the initial objective of the trip was paying homage to Shwedagon Pagoda and my mother, considerable time must be spent for food, one of my minor enjoyments.I would go home, take a quick bath, and with my mother, go to China Town, Lathar township, to enjoy a Marlar dish.My elder sister living in Lathar Street would be invited to enjoy tea at Golden Apple cafe' and have a chat.
Later in the evening I would go back home and spend the night together with my mother.While being slit-eyed, placing my head on my mother’s thick fat belly which cannot be replaced with any pillow under the sun, my mother would ask: “Have you found a boyfriend?”
And I would say: “Don’t drink a lot of beer. You’d better refrain at least during the Buddhist lent.” I would reply cheekily: “If I mustn’t drink beer then I can drink other alcohol,hee hee...?”.
Then my mother would gently beat my forehead, saying: “Alas, this baby! Will be hurt if I beat. Hunn.”
1st August 2010
At daybreak I would go to Shwedagon Pagoda, invigoratingly and happily, wearing a set of suits in light pearl color. I would offer 31 pearly white roses to the Gotama Buddha's Image at the north side of the stupa and would pay homage to the Buddha.
I would then go down to the Thway Hsay Kan holding my mother's hand after reciting all the Patthana, Dhammacakka and 11 Parittas.
I would release 31 fishes and wish for the freedom from Samsara, the prize for my merit, going beyond the limit of a normal return. I would then go to Myaynigone and enjoy a nice Myanmar Mont-hinn-khar (fish soup) accompanied by fried feather back and gourd fritter. I would also try a spoon of Monti (a noodle salad) form my mother's bowl.
In the afternoon we would be back at home and then I would go to Mingalardon Airport after bowing down onto my mother's feet.
Along the way to the airport I would be talking jokes so that I can evade catching my mother's tearful eyes meanwhile my mother would lovingly scold me saying: "You can speak a lot of nonsense." I would accept it with a smile.
I would then get on board the Silk Air after my mother would have told me for the fifth time: "Take care of your health. Don't worry about me."
"Bye, Mum."
At Changi Airport a group of my friends among the colorful lights would be welcoming her happily.
“Only East Coast is good. Hey, guy. Only East Coast, yeah. Let’s move. Hey. Ok?"
I would be celebrating my birthday party with many friends and beer tins, freely and happily, toasting barbecue at East Coast far away from my mother, after making a strong decision that I don't need to keep a promise which was not given to my mother in the first place because I like beer that my mother doesn't like.
Actually I have spent thirty years in the world, as an ordinary youth who has fully attained the age of thirty and who is neither sharp nor distinguished in any field.
I have satisfactorily and hopefully thought that one day my dreams will reach the sea and that at the end of those roads there must be a wall against which I can lean.
Carelessly I want to be living like water and air, with a huge solid of thirst for life willing to compose poems as longs as all the blood in my body are transforming into words.
When the guardian goddess of royal umbrella asks me what is urgently needed for me willing to be able to wholeheartedly apply the Noble Practice which has not yet developed in the world, it would unexpectedly be answered: "Mettasitala hadayam.(ေမတၱာသီတလ ဟာဒယံ)."
one of my dreams, dim-witted imaginations. On that day I'd like
to be going back home to stay there at least for few moments,
by anyhow. I understand this is a childish thought disordered.
But it's lucky that there's no taxation on this imagination.
I'm respectfully paying homage to the five benefactors,
maternal love, and all of my benefactors.)
May all be happy and serene.
With Metta.
Vowel
(30JULY2010