Saturday, July 31, 2010
Thirtieth Presents
လူဆိုတာ..ေသတစ္ေန႕ေမြးတစ္ေန႕...တဲ့။
က်ေနာ္ ေန႕တစ္ေန႕မွာ..ေမြးဖြားခဲ့ပါတယ္။
က်ေနာ္ ေန႕တစ္ေန႕မွာ..ေသဆံုးပါလိမ့္မယ္။
က်ေနာ္ ေန႕တစ္ေန႕မွာ..ရွင္သန္ၿဖစ္ထြန္းခဲ့ပါတယ္။
က်ေနာ္ ေန႕တစ္ေန႕မွာ..ေပ်ာက္ဆံုးလြင့္ပ်ယ္ရပါမယ္။
ဒီလိုပဲ...ၿဖတ္သြားၿဖတ္လာ လုပ္ရင္း..လမ္းတစ္ေလွ်ာက္က မွတ္တိုင္ေတြကို
မွတ္မွတ္ထင္ထင္မထားၿဖစ္ခဲ့တာမ်ားပါတယ္။
လူတစ္ေယာက္အေနနဲ႕ေတာ္ေတာ္ေလးေပါက္ေၿမာက္ရွင္သန္ေနထိုင္
္ခဲ့ပီးေၾကာင္းသက္ေသအေနနဲ႕...“မွတ္တိုင္သံုးဆယ္” က..သိပ္ထင္ရွားလြန္းလွပါတယ္။
“သံုးဆယ္” ဆိုတာ...လူတစ္ေယာက္အတြက္..လူ႕ဘ၀မွာ..အရာရာအတြက္..
ရွင္သန္ေနထိုင္ဖို႕ေတာ္ေတာ္ေကာင္းတဲ့ “အရြယ္” လို႕..တစ္ခ်ိဳ႕ကေၿပာၾကပါတယ္။
က်ေနာ့္အေနနဲ႕..ၿငင္းရခက္ မၿငင္းရခက္ပါပဲ။
သံုးဆယ္မွာ..လူတစ္ေယာက္အေနနဲ႕...အလွပအတင့္တယ္ဆံုး..
က်န္းမာဖံြ႕ၿဖိဳးေနတဲ့...အသက္အရြယ္တစ္ခု
ၿပီးၿပည့္စံုေနတဲ့ ပညာအရည္အခ်င္း...အလုပ္အကိုင္ ရာထူးဌာနတခု..
ဒါမွမဟုတ္ ကိုယ္ပိုင္စီးပြားေရးတစ္ခု...ကိုယ္ပိုင္မိသားစုဘ၀တစ္ခု...
ကိုယ္ပိုင္ ဘ၀ဒႆန တစ္ခု...ကိုယ္ပိုင္ ဘ၀ေနထိုင္မႈပံုစံတစ္ခု...
ရွိေနသင့္ၿပီ...ဘာညာ...လို႕လဲေၿပာၾကပါေသးတယ္....။
မွန္သင့္သေလာက္ေတာ့ မွန္မယ္ထင္ပါတယ္။ က်ေနာ့္အေနနဲ႕ကေတာ့...
ဘာရွိရွိမရွိရွိၿဖစ္တယ္...ဆိုတဲ့ဘ၀မ်ိဳးနဲ႕...ဘ၀ကို..ေတာ္ေတာ္
ၿဖစ္သလိုပဲေနခဲ့တာမ်ားေတာ့...“သံုးဆယ္ မွာ ငါဘာၿဖစ္ရမယ္” လို႕
ဘယ္တုန္းကမွ..ဘယ္လိုမွ..မမွန္းဆမေမွ်ာ္လင့္..အားမထုတ္ မၾကိဳပမ္းခဲ့ဖူးေတာ့
“သံုးဆယ္” မွာ..က်ေနာ္..ဘာမွလဲ ၿဖစ္မလာေသးပါဘူး။
ဒီလိုပဲ...ေရလိုက္ငါးလိုက္...ဘ၀ကိုေနေပ်ာ္ေအာင္ေနေနလိုက္တာ...
နွစ္သံုးဆယ္ပါ။ ဘာမွၿဖစ္မလာေသးတာေတြအတြက္...
ဘယ္ေနရာမွာမွ..ရြြြံရြံခ်ြံခ်ြံမၿဖစ္ခဲ့တာေတြ.အတြက္...
ဘယ္လိုမွ.. စိတ္မေကာင္းလဲမၿဖစ္မိတာေတာ့...က်ေနာ့္ ႏုံခ်ာညံ့ဖ်င္းမႈ
လို႕...ဆိုခ်င္..ဆိုနိုင္ပါတယ္။
လက္ေဆာင္ရတဲ့ ကဗ်ာေလးတစ္ပုဒ္နဲ႕ ေမြးေန႕ဆုေတာင္းစာရွစ္ေၾကာင္း
အမွတ္တရ တင္လိုက္ပါတယ္။
အားလံုးၿငိမ္းေအးသာယာနိုင္ၾကပါေစ။
ဆည္းဆာက်ဴးရင့္သံ
ျဖစ္ပံုမ်ားရတဲ့ ဘ၀ထဲ
ျဖစ္ရပံုမ်ား
ျဖစ္ေနလိုက္ၾကရပံုမ်ား။
ငါ့ကို သိပ္ခ်စ္သတဲ့
ငါ့အေပၚ တိမ္းညြတ္ယစ္မူး
ငါနဲ႔ ၾကည္ႏူးသတဲ့
ငါ ငုတ္တုတ္ႀကီး ရွိေနပါရက္နဲ႔
ငါ့ကို လြမ္းရျပန္ေသးသတဲ့
သူ႔ အလြမ္းမီးေတြကို
ငါကပဲ ေလပင့္ေပးေနသလိုလို
ငါ့ပခံုးကို ကႏြဲ႔ကလ်မွီ
သီေတာ့မလိုလို ဆိုေတာ့မလိုလို
ရယ္ေတာ့မလိုလို ငိုေတာ့မလိုလို
ညိဳတိုတို္ မ်က္ႏွာထား
ေယာင္ခ်ာခ်ာ ႏွလံုးသားနဲ႔
ေပတိုးတိုး ေကာင္မေလး။
ငါ မေခၚဘဲ ငါ့ဆီ ေရာက္ေရာက္လာၿပီး
ငါ မႏွင္ဘဲ ငါ့ဆီကေန ထြက္ထြက္သြားတတ္တဲ့
သမၻာရွင္ ေနမင္းႀကီး။
တစ္ေနကုန္အေလလိုက္
ေမာဟိုက္ႏြမ္းလ်
ေခါင္းငိုက္စိုက္ခ်
အိမ္ျပန္ေနၾကတဲ့
အေပအေပြ တိမ္တစ္သိုက္။
တစ္ေနကုန္ တစ္ေနခမ္း မေမာမပန္း
ေလာကအတြက္ ေတးေတြဆို
မနဲ႔ဖို သံခ်ိဳေႏွာ
ေမာလို႔အိပ္ေတာ့မယ့္
သာရကာ ငွက္တစ္အုပ္။
အေငြ႔ပ်ံ ကြက္လပ္ရွိရာဆီ
ေနရာလုဖို႔ ငမ္းငမ္းတက္ အေသာ့ႏွင္ရင္း
နာမည္လွလွ ရသြားၾကတဲ့
ဖ်ာခင္းတတ္သူ ေလေျပညႇင္းမ်ား။
ငါ့ကိုမွအားမနာ
ငါေၾကြရာ ေပ်ာ္ပြဲဆင္ၾကေတာ့မယ့္
သေကာင့္သား ၾကယ္တာရာေတြ။
အဲ့ဒါေတြကို
ဒါေတြကို
ငါဘယ္လိုမ်ား
ၿမိန္ၿမိန္ႀကီး စားသံုးႏိုင္မွာတဲ့လဲ။
ငါက
ဆည္းဆာဆိုတဲ့ ဒီေကာင္က
ေကာင္းကင္ႀကီးလို ေျပာေျပာက်ယ္က်ယ္
ပင္လယ္ႀကီးလို နက္နက္႐ိႈင္း႐ိႈင္း
ဒီလႈိင္းေတြလို တိတိက်က်
လျပည့္၀န္းလို ရႊန္းရႊန္းပပ
ခမ္းနားလွတဲ့ေကာင္မွ မဟုတ္တာ
သာမန္ ဆည္းဆာေလ။
ေမြးေန႔လက္ေဆာင္
မေန႔က ၾကားလိုက္ရတဲ့ ဆည္းဆာရဲ့ က်ဴးရင့္သံပါ။
မနက္ဖန္ က်ေရာက္မယ့္ ရွင္သရရဲ့ ေမြးေန႔႔အတြက္
ဒီေန႔ ရွိတာေလးကိုပဲ ေမြးေန႔လက္ေဆာင္ လုပ္ေပးလိုက္တာပါ။
(စရ)
--------------------------------------------------------------------------
9,2,17,17,26 3,10,19,21,9,5,2,26
お誕生日おめでとうございます
عيد ميلاد سعيد
जन्मदिन मुबारक
Շնորհավոր Ծննդյան օրը
생일 축하
May All Beings be happy and serene.
with Metta,
vowel
(31Jul2010)
Tuesday, June 22, 2010
ကမ္းမကပ္ႏိုင္တဲ့ည
ဒီည
ညနဲ႔ေထြးလံုးသတ္ပုတ္။
လက္မေျမႇာက္ဘူး။
မ႐ႈံးဘူး။
ဒါေပမယ့္ ထြက္ေျပးလိုက္ရတယ္။
သူစိမ္းတရံ ၾကယ္ကေလးေတြ ေသြးေအးလြန္းတယ္။
မ်ိဳးေစ့မွန္ေပမယ့္ အပင္မသန္တဲ့ ဘ၀ေတြ ခ်ဴခ်ာႏိုင္လြန္းတယ္။
႐ိႈက္သံရွည္တဲ့ ညီမေလး အားငယ္တတ္္လြန္းတယ္။
ရယ္သံျပင္းတဲ့ ေမေမ ႐ိုးသားႏိုင္လြန္းတယ္။
ၾကယ္ကေလးေတြ ေနၾကစမ္း၊
ပတ္လမ္းကေန မေႂကြမခ်င္း ေနၾကစမ္း။
ဘ၀ေတြ ခ်ဴခ်ာစမ္း၊
ေနာက္မလွည့္ ေဘးမငဲ့ တည့္တည့္မတ္မတ္ ခ်ဴခ်ာစမ္း။
ညီမေလးေရ ငိုလိုက္စမ္း၊
မင့္ရင္ထဲ လည္ေနတဲ့ ကမၻာႀကီး တန္႔ရပ္သြားတဲ့ထိ ငိုလိုက္စမ္း။
ေမေမေရ ရယ္လိုက္စမ္း၊
၀ါးလံုးေတြ ဖ်န္းဖ်န္းကြဲသြားၾကတဲ့ထိ ရယ္လိုက္စမ္း။
ကူတဲ့၀ါးပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊
ထိုးတဲ့၀ါးပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊
စူးတဲ့၀ါးပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊
ဘာ၀ါးပဲ ျဖစ္ျဖစ္ေပါ့။
သား မေသႏိုင္ပါဘူး ေမေမ။
ညီမေလးေရ
ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ကာကြယ္ဖို႔
တို႔မုသားေတြ အေရာင္ဆိုးထားဖို႔ လုိတယ္ေနာ္။
ဆြတ္ဆြတ္ျဖဴပဲေပါ့ကြယ္။
ဒီည
ညကိုျပန္ရွာ၊
ဘ၀ကို ျပန္ရွာ၊
ၾကယ္ေလးေတြကို ျပန္ရွာ၊
ေမေမ့ရယ္သံ ျပန္ရွာ၊
ညီမေလးရဲ့႐ိႈက္သံ ျပန္ရွာ၊
မုသားေတြကို ျပန္ရွာ။
လက မသာဘူး။
ဒါေပမယ့္ လင္းလက္ေနတယ္။
စရ
SG2.30, June 22, 2010
Tuesday, June 8, 2010
“ၾသကာသေလာကရဲ႕ဘာသာစကား”
အရာရာထက္ခက္မာၾကမ္းတမ္းေသးရဲ႕။
ဘယ္သူကမွ ကဗ်ာကိုနားမေထာင္
ပင္လယ္ဆိုတာလည္း နားေထာင္စရာမွမဟုတ္ဘဲ။
ေရစက္ေရေပါက္
ဒါမွမဟုတ္...ေရတြန္းထိုးအား...
အဓိပၸာယ္လံုး၀ကို ကင္းမဲ့။
ဒါဟာ
ေပါင္မုန္႔ နဲ႔ ေထာပတ္
င႐ုတ္ေကာင္း နဲ႔ ဆား။
ေသျခင္းတရား
လူငယ္လူရြယ္ေတြ ေတာင့္တတဲ့ အရာ။
ဦးတည္ခ်က္ ကင္းမဲ့စြာကမ္းေျခကို ၀င္၀င္ေဆာင့္။
ရည္ရြယ္ရာ ကင္းမဲ့တဲ့ အျဖဴေရာင္ အခ်က္ျပေတြ။
ဘယ္သူမွကဗ်ာကို နားမေထာင္ၾကဘူး။
စရ
8June2010
5:00pm(SG)
Monday, June 7, 2010
သံသရာေရခ်မ္းစင္
အိပ္မေပ်ာ္တဲ့အတိုင္း
ညကို
သိမ္းထားလိုက္ပါကြယ္။
ၿပိဳးျပက္သြားတဲ့
စကားလံုးေတြနဲ႕ပဲ
ဘ၀ကို ခ်ဳပ္၀တ္ခဲ့ပါတယ္။
အခ်စ္ေရ
နင့္သံသရာမွာ
ကမၻာတစ္သိန္းစာ
ငါ
လက္မွတ္ေရးထိုးလိုက္ပါၿပီ။
အခ်စ္ကပြင့္တဲ့အေပ်ာ္ဆိုရင္
ေရပြက္ပမာေလးမွာလည္း
ငါကူးခတ္ေနပါ့မယ္။
ငါတုိ႕ကဗ်ာေတြ
မ်က္ရည္တစ္စက္စိုတိုင္း
ငါတို႕အနမ္းလက္ေတြ
တင္းတင္းဆုပ္ထားၾကမယ္ေလ။
ပါရမီတိုးတိုးေလးေတြအတြက္
ရိုးရိုးေလးလြမ္းမိေတာ့
မုဒိတာအိုးေလးကလည္း
ေအးလို႕။
အခ်စ္ေရ
ငါ့အိပ္မက္စင္ေလးမွာ
နင့္အၿပဳံးေတြပဲ
'သာ' တယ္။
လင္းရီေဇာ္
(၇ ဇြန္လ ၂၀၁၀)